Eric Bos wrote a review of PINK PILLOW, my solo exhibition at Galerie Noord (26 September – 22 October 2026). The text is reproduced below in Dutch and English.
Source: Eric Bos, ‘Het verlangen naar een zachte, roze wereld’ [The Longing for a Soft, Pink World], Dagblad van het Noorden, 6 October 2026.
‘De kracht van de verbeelding stelt ons in staat het leven te interpreteren en nieuwe manieren van waarnemen en denken te ontdekken. Ik onderzoek wat het betekent om deel uit te maken van een groter geheel en stel me voor dat ik dwars door tijd, ruimte en materie heen kan reizen.’
Zo luidt het statement van kunstenaar en fotograaf Mariëlle Gebben (1979). In Galerie Noord in Groningen zien we dat in praktijk gebracht. Op haar tentoonstelling Pink Pillow hangt een roze foto van het moment dat de kunstenaar als een astronaut een onbekende sterrennevel binnenvliegt. Een roze wolk, zou je kunnen zeggen.
‘Een ruimtereiziger belandt in onbekende werelden, zoals de diepte van oceanen vol wonderbaarlijke wezens zit’, legt ze uit. Maar waarom alles roze?
Mariëlle Gebben verlangt naar zachtheid. Roze vertegenwoordigt dat. ‘Roze wekt bij mij een geluksgevoel,’ zegt ze. ‘Toch is mijn favoriete kleur blauw’. Blauw is de zee, de lucht, de blauwe ogen van mijn familie. Maar het roze kussen, daar begon het mee. Via dat kussen reis ik mijn roze wereld binnen.’
Vandaar dat we twee roze kussens op de expositie zien, op een sokkel. Ze zien er zo aaibaar uit, zo zacht en troostrijk. Maar vergis je niet, beide kussens zijn zwaar en keihard, een kussengevecht met deze objecten overleef je niet. Het meest bijzondere: ze zijn van glas. Met de mond geblazen.
Op de tentoonstelling gaat het om hard en zacht, om suggestie en verbeelding. Haar foto’s proberen het inwendige van de kleur roze te onthullen en vast te leggen. Smaakt roze ook zoet? Is frambozenroze zoeter dan aardbeienroze? De objecten van Mariëlle Gebben zijn deels experimenten, deels verrassende uitkomsten. Sculpturen en objecten die uit een experiment overbleven of naar een nieuwe horizon wijzen.
Eén wandsculptuur is niet roze, maar wit. Een waterval van witte katoendraden die stromen en schuimen. Maar dan ontdekken we dat het witte katoen een roze schaduw op de wand reflecteert. Hoe is dat mogelijk? Zelf gaan kijken, dit wonderlijke fenomeen is echt. Wat is er nog meer echt?
‘Die nevelvorm daar die ik als ruimtevaarder fotografeerde, is natuurlijk niet echt,’ zegt Mariëlle. ‘Maar ook weer wel. Op het moment dat ik de foto nam, bestond ’ie heel even in het echt.’
Roze is niet baby- of meisjesachtig of gay, roze was tot 1940 juist een stoere mannenkleur. Maar als je de galerie binnenstapt, omhelst het roze je en ontvouwt zich niet alleen een artistieke wereld, maar ook een speciaal gevoel.
Alsof je iets ontdekt dat tot de verborgen schoonheid van de wereld behoort, verscholen achter alle andere kleuren. Klaar om alles te veranderen, dus ook een beetje griezelig.
Of druk op de roze gebreide wandknop met de titel Toe maar. Wat er dan gebeurt? Niks, denken we. Of, zoals Mariëlle aangeeft: ‘Wie weet verandert er daardoor ergens in de wereld iets.’
ENGLISH VERSION
“The power of imagination enables us to interpret life and discover new ways of seeing and thinking. I explore what it means to be part of a greater whole and imagine that I can travel through time, space and matter.”
This is the statement of artist and photographer Mariëlle Gebben (1979). At Galerie Noord in Groningen, we see it put into practice. At her exhibition Pink Pillow, a pink photograph shows the moment when the artist, like an astronaut, flies into an unknown nebula. A pink cloud, you might say.
“A space traveller ends up in unknown worlds, just as the depths of the oceans are full of wondrous creatures,” she explains. But why is everything pink?
Mariëlle Gebben longs for softness. Pink represents that. “Pink gives me a feeling of happiness,” she says. “Yet my favourite colour is blue. Blue is the sea, the sky, the blue eyes of my family. But the pink pillow, that is where it all began. Through that pillow, I travel into my pink world.”
That is why we see two pink pillows on display at the exhibition, on a plinth. They look so inviting to touch, so soft and comforting. But make no mistake, both pillows are heavy and rock-hard. You would not survive a pillow fight with these objects. Most remarkable of all: they are made of glass. Mouth-blown.
The exhibition is about hard and soft, about suggestion and imagination. Her photographs attempt to reveal and capture the interior of the colour pink. Does pink taste sweet too? Is raspberry pink sweeter than strawberry pink? Mariëlle Gebben’s objects are partly experiments, partly surprising outcomes. Sculptures and objects that remain from an experiment or point towards a new horizon.
One wall sculpture is not pink, but white. A waterfall of white cotton threads that flow and foam. But then we discover that the white cotton casts a pink shadow on the wall. How is that possible? Go and see for yourself, this wondrous phenomenon is real. What else is real?
“That nebula-like form over there, which I photographed as a space traveller, is of course not real,” says Mariëlle. “But then again, it is. At the moment I took the photograph, it really existed for a brief instant.”
Pink is not babyish or girlish or gay; until 1940, pink was actually a tough, masculine colour. But when you step into the gallery, the pink embraces you, and not only an artistic world unfolds, but also a special feeling.
As if you are discovering something that belongs to the hidden beauty of the world, concealed behind all the other colours. Ready to change everything, and therefore a little eerie too.
Or press the pink knitted wall button entitled Toe maar. What happens then? Nothing, we think. Or, as Mariëlle points out: “Who knows, perhaps it causes something to change somewhere in the world.”